கோலாலம்பூர், மே 9: நாளை கொண்டாடப்படவுள்ள அன்னையர் தினத்தை முன்னிட்டு, “தாய்” எனும் உயர்ந்த நிலையை வகிக்கும் பெண்களுக்கு இது நிச்சயமாக அர்த்தமிக்க தருணமாக அமையும்.
அன்னையர் தினம் என்பது ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே மாதத்தின் இரண்டாவது ஞாயிற்றுக்-கிழமையில் நடைபெறும் ஒரு சாதாரண விழாவாக மட்டும் அல்ல; அது எதிர்கால தலைமுறையை வளர்ப்பதில் தாய்மார்கள் காட்டும் அன்பு, தியாகம் மற்றும் மனஉறுதியை கௌரவிக்கும் அடையாளமாகவும் திகழ்கிறது.
இன்றைய சிக்கலான வாழ்க்கைச் சூழலில், தாய்மார்கள் குழந்தைகளை வளர்த்து வழிநடத்தும் குடும்பத்தின் தூண்களாக மட்டுமல்லாமல், குடும்ப நலனை உறுதிப் படுத்துவதற்காக தொழில் மற்றும் குடும்ப வாழ்க்கையை சமநிலைப்படுத்தும் பல பொறுப்புகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு வருகின்றனர்.
முன்னர் பிரதமர் டத்தோ ஸ்ரீ அன்வார் இப்ராஹிம் குறிப்பிட்டது போல், “குடும்பத்தின் ராணி” என்ற பெயருக்கு அப்பாற்பட்டு, பல தாய்மார்கள் தங்கள் அன்புக்குரியோருக்காக சிறந்ததை வழங்கும் முயற்சியில் உணர்ச்சி ரீதியான சவால்களையும் அன்றாட அழுத்தங்களையும் எதிர்கொள்கின்றனர்.
இந்த உண்மை, தேசிய மக்கள் தொகை மற்றும் குடும்ப மேம்பாட்டு வாரியம் (LPPKN) மேற்கொண்ட ஆய்விலும் வெளிப்பட்டுள்ளது. அந்த ஆய்வின் படி, மலேசியாவில் சுமார் 66 சதவீத தாய்மார்கள் தனிப்பட்ட நேர பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்கின்றனர். இது குடும்பம், தொழில் மற்றும் தனிநலன் ஆகியவற்றை சமநிலைப்படுத்துவதில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் தொடர்ச்சியான சவால்களை பிரதிபலிக்கிறது.
ஆயினும், அனைத்து கஷ்டங்களுக்கும் மத்தியில், ஒரு தாயின் அன்பும் மனவலிமையும் ஒருபோதும் குறையவில்லை; மாறாக எந்த சூழலிலும் குடும்பத்திற்கான பாதுகாப்பும் பலமும் ஆகத் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது.
50 வயதான ஃபரீதா அப்த் ரஹ்மான் என்பவருக்கு, 22 வயதுடைய ஆட்டிசம் பாதிக்கப்பட்ட மகளை வளர்ப்பது உண்மையான பொறுமை மற்றும் தியாகத்தின் அர்த்தத்தை கற்றுக்கொடுத்துள்ளது.
UCSI கல்லூரியில் தகவல் தொழில்நுட்ப விரிவுரையாளராக பணிபுரியும் அவர், சிறப்பு தேவைகள் கொண்ட குழந்தையை வளர்ப்பதோடு தொழிலும் குடும்பப் பொறுப்புகளையும் சமநிலைப்படுத்துவது எளிதல்ல என்பதை ஒப்புக்கொண்டார்.
“ஆட்டிசம் குழந்தைகளை பராமரிக்க அதிகமான பொறுமை தேவைப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்களுக்கு தனிப்பட்ட தேவைகள் உள்ளன. தொடர்பு கொள்ளும் சிரமம், புரிந்து கொள்ள கடினமான நடத்தை, மருத்துவ தேவைகள் மற்றும் தொடர்ச்சியான சிகிச்சைகள் போன்றவை சவால்களாக இருக்கின்றன.
“ஆட்டிசம் குழந்தையின் தாயாக இருப்பதால், நேரமும் ஆற்றலும் பலியாக்கப்படுகின்றன. சில நேரங்களில், என் தேவைகளை விட குழந்தையின் தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. இருந்தாலும், ஒவ்வொரு தியாகமும் குழந்தைக்கான ஆழ்ந்த அன்பின் வெளிப்பாடே,” என்று அவர் கூறினார்.
வேலை மற்றும் குடும்பப் பொறுப்புகள் மோதும் சமயங்களில், தனது ஒரே மகளுக்கு முழு கவனம் செலுத்த முடியாததால் குற்ற உணர்வு ஏற்பட்டதாக ஃபரீதா கூறினார். இருப்பினும், கணவர், குடும்பத்தினர் மற்றும் பணியாளர்களின் ஆதரவு எப்போதும் கிடைத்ததற்காக அவர் நன்றியுடன் இருப்பதாக தெரிவித்தார்.
“துணைவர், குடும்பம் மற்றும் பணியிட நண்பர்களின் ஆதரவு மிகவும் முக்கியமானது. இந்த ஆதரவு, தாயாக இருக்கும் பயணத்தை சற்று எளிதாக்கி, தொடர்ந்து பொறுமையுடன் இருக்க ஊக்கமளிக்கிறது,” என்றார்.
இதற்கிடையில், 36 வயதான டி. விக்ரமதிகௌதம், குடும்பத்தின் மீதான அன்பினால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாடிக்கையாளர் சேவைத் துறையில் இருந்த தனது வேலையை விட்டு, உடல்நலக் குறைபாடால் அவதிப்பட்ட தாயையும் குழந்தைகளையும் கவனிக்க முடிவு செய்ததாக கூறினார்.
மலாயா பல்கலைக்கழகத்தில் மலாய் ஆய்வில் பட்டம் பெற்ற அவர், நோய் சிக்கல்களால் தனது தாய் இரு கால்களையும் இழந்ததைப் பார்த்தபின் அந்த முடிவை எடுத்ததாக தெரிவித்தார்.
“ஆரம்பத்தில், பகலில் அம்மாவைக் கவனிக்கவும், அப்போது இரண்டு வயதான என் முதல்வரை பராமரிக்கவும் இரவு வேலையில் பணியாற்றினேன். ஆனால் சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுக்குள், நோயின் சிக்கல்களால் என் அம்மா இரு கால்களையும் இழந்தார். அந்த நிலையைப் பார்ப்பது மிகவும் வேதனையாக இருந்தது,” என்றார்.
2024 செப்டம்பரில் தாய் உயிரிழந்தபோதும், “விக்ரா” என அன்புடன் அழைக்கப்படும் அவர் மீண்டும் வேலைக்கு திரும்பாமல், தனது இரண்டு குழந்தைகளின் வளர்ச்சியில் முழு கவனம் செலுத்த முடிவு செய்துள்ளார்.
தற்போது, அவர் கேன்வாஸ் ஓவியங்களை உருவாக்கி, சுவர் கலைப்பணிகளுக்கான ஆர்டர்களை ஏற்று குடும்ப வருமானத்திற்கு துணை செய்கிறார்.
“ஒரு ஓவியத்தை முடித்து வாடிக்கையாளர் மகிழ்ச்சியடைவதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் திருப்தி கிடைக்கிறது. அது தொடர்ந்து செய்யும் உற்சாகத்தை தருகிறது,” என்றார்.
இந்த இரண்டு கதைகள், நாட்டில் உள்ள கோடிக்கணக்கான தாய்மார்கள் தங்கள் கனவுகளையும் தனிப்பட்ட விருப்பங்களையும் ஒதுக்கி வைத்து, குடும்பத்திற்குத் தேவையான அன்பும் கவனமும் கிடைக்க உறுதி செய்யும் தியாகங்களில் ஒரு சிறிய பகுதியே ஆகும்.
அசாதாரணமான வலிமையுடையவர்களாக கருதப்படும் தாய்மார்களுக்கும் தொடர்ந்து ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. குறிப்பாக, குடும்பத்திற்கு உகந்த கொள்கைகள் மற்றும் சூழல்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்; அப்போதுதான் அவர்கள் தங்களின் திறமைகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்தியபடியே, தங்களது நலனையும் அன்புக்குரியோரின் நலனையும் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும்.
கோலாலம்பூர், மே 9: நாளை கொண்டாடப்படவுள்ள அன்னையர் தினத்தை முன்னிட்டு, “தாய்” எனும் உயர்ந்த நிலையை வகிக்கும் பெண்களுக்கு இது நிச்சயமாக அர்த்தமிக்க தருணமாக அமையும்.
அன்னையர் தினம் என்பது ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே மாதத்தின் இரண்டாவது ஞாயிற்றுக்கிழமையில் நடைபெறும் ஒரு சாதாரண விழாவாக மட்டும் அல்ல; அது எதிர்கால தலைமுறையை வளர்ப்பதில் தாய்மார்கள் காட்டும் அன்பு, தியாகம் மற்றும் மனஉறுதியை கௌரவிக்கும் அடையாளமாகவும் திகழ்கிறது.
இன்றைய சிக்கலான வாழ்க்கைச் சூழலில், தாய்மார்கள் குழந்தைகளை வளர்த்து வழிநடத்தும் குடும்பத்தின் தூண்களாக மட்டுமல்லாமல், குடும்ப நலனை உறுதிப்படுத்துவதற்காக தொழில் மற்றும் குடும்ப வாழ்க்கையை சமநிலைப்படுத்தும் பல பொறுப்புகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு வருகின்றனர்.
முன்னர் பிரதமர் டத்தோ ஸ்ரீ அன்வார் இப்ராஹிம் குறிப்பிட்டது போல், “குடும்பத்தின் ராணி” என்ற பெயருக்கு அப்பாற்பட்டு, பல தாய்மார்கள் தங்கள் அன்புக்குரியோருக்காக சிறந்ததை வழங்கும் முயற்சியில் உணர்ச்சி ரீதியான சவால்களையும் அன்றாட அழுத்தங்களையும் எதிர்கொள்கின்றனர்.
இந்த உண்மை, தேசிய மக்கள் தொகை மற்றும் குடும்ப மேம்பாட்டு வாரியம் (LPPKN) மேற்கொண்ட ஆய்விலும் வெளிப்பட்டுள்ளது. அந்த ஆய்வின் படி, மலேசியாவில் சுமார் 66 சதவீத தாய்மார்கள் தனிப்பட்ட நேர பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்கின்றனர். இது குடும்பம், தொழில் மற்றும் தனிநலன் ஆகியவற்றை சமநிலைப்படுத்துவதில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் தொடர்ச்சியான சவால்களை பிரதிபலிக்கிறது.
ஆயினும், அனைத்து கஷ்டங்களுக்கும் மத்தியில், ஒரு தாயின் அன்பும் மனவலிமையும் ஒருபோதும் குறையவில்லை; மாறாக எந்த சூழலிலும் குடும்பத்திற்கான பாதுகாப்பும் பலமும் ஆகத் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது.
50 வயதான ஃபரீதா அப்த் ரஹ்மான் என்பவருக்கு, 22 வயதுடைய ஆட்டிசம் பாதிக்கப்பட்ட மகளை வளர்ப்பது உண்மையான பொறுமை மற்றும் தியாகத்தின் அர்த்தத்தை கற்றுக்கொடுத்துள்ளது.
UCSI கல்லூரியில் தகவல் தொழில்நுட்ப விரிவுரையாளராக பணிபுரியும் அவர், சிறப்பு தேவைகள் கொண்ட குழந்தையை வளர்ப்பதோடு தொழிலும் குடும்பப் பொறுப்புகளையும் சமநிலைப்படுத்துவது எளிதல்ல என்பதை ஒப்புக்கொண்டார்.
“ஆட்டிசம் குழந்தைகளை பராமரிக்க அதிகமான பொறுமை தேவைப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்களுக்கு தனிப்பட்ட தேவைகள் உள்ளன. தொடர்பு கொள்ளும் சிரமம், புரிந்து கொள்ள கடினமான நடத்தை, மருத்துவ தேவைகள் மற்றும் தொடர்ச்சியான சிகிச்சைகள் போன்றவை சவால்களாக இருக்கின்றன.
“ஆட்டிசம் குழந்தையின் தாயாக இருப்பதால், நேரமும் ஆற்றலும் பலியாக்கப்படுகின்றன. சில நேரங்களில், என் தேவைகளை விட குழந்தையின் தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. இருந்தாலும், ஒவ்வொரு தியாகமும் குழந்தைக்கான ஆழ்ந்த அன்பின் வெளிப்பாடே,” என்று அவர் கூறினார்.
வேலை மற்றும் குடும்பப் பொறுப்புகள் மோதும் சமயங்களில், தனது ஒரே மகளுக்கு முழு கவனம் செலுத்த முடியாததால் குற்ற உணர்வு ஏற்பட்டதாக ஃபரீதா கூறினார். இருப்பினும், கணவர், குடும்பத்தினர் மற்றும் பணியாளர்களின் ஆதரவு எப்போதும் கிடைத்ததற்காக அவர் நன்றியுடன் இருப்பதாக தெரிவித்தார்.
“துணைவர், குடும்பம் மற்றும் பணியிட நண்பர்களின் ஆதரவு மிகவும் முக்கியமானது. இந்த ஆதரவு, தாயாக இருக்கும் பயணத்தை சற்று எளிதாக்கி, தொடர்ந்து பொறுமையுடன் இருக்க ஊக்கமளிக்கிறது,” என்றார்.
இதற்கிடையில், 36 வயதான டி. விக்ரமதிகௌதம், குடும்பத்தின் மீதான அன்பினால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாடிக்கையாளர் சேவைத் துறையில் இருந்த தனது வேலையை விட்டு, உடல்நலக் குறைபாடால் அவதிப்பட்ட தாயையும் குழந்தைகளையும் கவனிக்க முடிவு செய்ததாக கூறினார்.
மலாயா பல்கலைக்கழகத்தில் மலாய் ஆய்வில் பட்டம் பெற்ற அவர், நோய் சிக்கல்களால் தனது தாய் இரு கால்களையும் இழந்ததைப் பார்த்தபின் அந்த முடிவை எடுத்ததாக தெரிவித்தார்.
“ஆரம்பத்தில், பகலில் அம்மாவைக் கவனிக்கவும், அப்போது இரண்டு வயதான என் முதல்வரை பராமரிக்கவும் இரவு வேலையில் பணியாற்றினேன். ஆனால் சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுக்குள், நோயின் சிக்கல்களால் என் அம்மா இரு கால்களையும் இழந்தார். அந்த நிலையைப் பார்ப்பது மிகவும் வேதனையாக இருந்தது,” என்றார்.
2024 செப்டம்பரில் தாய் உயிரிழந்தபோதும், “விக்ரா” என அன்புடன் அழைக்கப்படும் அவர் மீண்டும் வேலைக்கு திரும்பாமல், தனது இரண்டு குழந்தைகளின் வளர்ச்சியில் முழு கவனம் செலுத்த முடிவு செய்துள்ளார்.
தற்போது, அவர் கேன்வாஸ் ஓவியங்களை உருவாக்கி, சுவர் கலைப்பணிகளுக்கான ஆர்டர்களை ஏற்று குடும்ப வருமானத்திற்கு துணை செய்கிறார்.
“ஒரு ஓவியத்தை முடித்து வாடிக்கையாளர் மகிழ்ச்சியடைவதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் திருப்தி கிடைக்கிறது. அது தொடர்ந்து செய்யும் உற்சாகத்தை தருகிறது,” என்றார்.
இந்த இரண்டு கதைகள், நாட்டில் உள்ள கோடிக்கணக்கான தாய்மார்கள் தங்கள் கனவுகளையும் தனிப்பட்ட விருப்பங்களையும் ஒதுக்கி வைத்து, குடும்பத்திற்குத் தேவையான அன்பும் கவனமும் கிடைக்க உறுதி செய்யும் தியாகங்களில் ஒரு சிறிய பகுதியே ஆகும்.
அசாதாரணமான வலிமையுடையவர்களாக கருதப்படும் தாய்மார்களுக்கும் தொடர்ந்து ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. குறிப்பாக, குடும்பத்திற்கு உகந்த கொள்கைகள் மற்றும் சூழல்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்; அப்போதுதான் அவர்கள் தங்களின் திறமைகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்தியபடியே, தங்களது நலனையும் அன்புக்குரியோரின் நலனையும் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும்.
